Rob logt

Tweerijtjesmensen

Er zijn twee soorten mensen: de eenrijtjesmensen en de tweerijtjesmensen. De laatste categorie is veruit in de meerderheid. Dat zijn mensen die bij twee kassa's of pinautomaten altijd achter één kassa danwel pinautomaat plaatsnemen en dan maar afwachten of 'hun' rijtje sneller is.

Ik heb een hekel aan die mensen. Ik ga altijd in het midden staan om één rij te vormen, zodat de eerstwachtende altijd gebruik kan maken van de eerstvrijkomende automaat of kassa. Toch zijn er altijd flapdrollen die dan weer gewoon een eigen rijtje maken. Eén rij voor één automaat, want zo zijn ze het gewend. Door dit volk kom ik nooit af van die wet-van-Murphy-stelling dat je altijd in het traagste rijtje staat. Maak toch één rijtje, dan sta je altijd in de juiste.

Uittip: de Hollandse waterlinie

Vandaag stond een vrij bijzonder uitje op het programma: een rondleiding bij en in Fort Honswijk, onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Dat is een verdedigingslinie die vanaf 1815 is aangelegd en zich uitstrekt van Muiden tot aan de Biesbosch. Om de vijand de doorgang te versperren, kon het gebied binnen drie weken onder een laag water van 40 centimeter worden gezet. Enkele forten, zoals Honswijk, worden nog gebruikt door Defensie en kunnen dus niet of nauwelijks worden bezocht. Maar vandaag kon dat wel. Leuk om door zo'n stukje militaire geschiedenis heen te lopen, maar het fort begint er aardig bouwvallig uit te zien. Het schijnt nog een beperkte opslagfunctie te hebben, maar waarom kiest de overheid er niet voor om het fort volledig in te zetten voor recreatieve doeleinden? Er zijn liefhebbers genoeg die staan te trappelen om daarmee aan de slag te gaan. Zie voor meer informatie: www.hollandsewaterlinie.nl en www.fortenmaand.nl. De stichting Fort Everdingen beijvert zich voor zinvol hergebruik van het nabij Fort Honswijk gelegen Fort Everdingen, dat eveneens nog door Defensie wordt gebruikt.

Rob gaat door

De talrijke Rob logt-lezers hebben gesproken: een overweldigende meerderheid van ruim 90% vindt NIET dat ik moet stoppen met deze weblog. Daarvan vindt de helft dat ik het zelf moet weten. Nou, dan ga ik dus door, zeker omdat deze blog donderdag een jaar bestaat. En omdat echtgenote Marjolein vandaag óók de blogpen ter hand heeft genomen: http://marjolein-blogt.blogspot.com

Irritante fietsers

Lieden die op de racefiets klimmen, hebben de naam vervelende weggebruikers te zijn voor hun medefietsers die zich op een stadsfiets voortbewegen. Nu ben ik ook lid van dat gilde zwarte schapen, maar ik kan iedereen verzekeren dat het gezelschap zondagsfietsers (vaak twee aan twee fietsend, wat er ook gebeurt) ook wat ergerlijke types kent.

Ik probeer doorgaans zonder te schreeuwen (laten we het beschaafd houden; ik stop bijvoorbeeld ook altijd voor verkeerslichten, echt waar!), maar wel door te bellen, op smalle weggetjes mijn komst duidelijk te maken. In de meeste gevallen hoort de betreffende fietser dat echter niet - of deze geeft blijft van selectieve doofheid. Als ik me er dan alsnog langswurm, zijn boze blikken mijn deel.

Reactie nummer 2 is dat de aanstaande gepasseerde over de linker schouder kijkt en wild gaat slingeren, daarbij naar links uitwijkend. Ook dat levert meestal een bijna-botsing op.

Reactie nummer 3 is de enig juiste: even achter elkaar gaan fietsen en er is niets aan de hand.

Dan hebben we nog de groep hondenuitlaters. Die begeven zich steevast zonder aangelijnde viervoeter op straat. Daar zeg ik wel eens wat van, zeker als de hond rare capriolen uithaalt bij het gewaarworden van een naderende fietser. En ik geef toe: erg vriendelijk zijn mijn opmerkingen niet. Maar door dit soort dingen wordt het wel steeds minder leuk om te fietsen als het mooi weer is. Ik hoop op een kille zomer.

Nieuw otootje

Donar is de naam

Nou, het is gelukt: ik heb mijn intrede gedaan in Second Life. Donar Zapedski is de naam. Als nieuweling hobbel ik sinds een paar dagen rond op 'Help Island',  een soort voor-fase van het echte Second Life. En ik heb het sterke vermoeden dat ik dat eiland al meer dan genoeg tweede leven vind. Je komt er allerlei mede-nieuwelingen tegen die lekker vrijblijvend aan het babbelen zijn, maar ook figuren met zwaarden en geweren. Nu is dat help-eiland nog een veilige zone, maar in de 'echte' tweede wereld kun je dus nota bene ook nog eens vermoord worden als je niet oppast. Mij niet gezien.

Gevaarlijk spel

Een internationale groep wetenschappers heeft het beruchte Milgram-experiment uit de jaren zestig herhaald, maar dan met een virtueel slachtoffer. Het experiment bestaat eruit dat een groep mensen wordt gevraagd om elektrische schokken toe te dienen aan een proefpersoon die ze niet zien, maar wel horen. Een verkeerd antwoord betekent een schok, die steeds sterker wordt naarmate meer antwoorden fout zijn. Ondanks de smeekbeden van de - naar later bleek helemaal niet aan schokken blootstaande - proefpersoon, waren de meeste mensen bereid zelfs dodelijke schokken toe te dienen.

Onlangs is dus hetzelfde gedaan met een virtueel slachtoffer, dat door een deel van de deelnemers kon worden gezien. De helft van die groep heeft overwogen om met de stroomstoten te stoppen. Daaruit wordt de conclusie getrokken dat blijkbaar niet altijd goed het verschil tussen werkelijkheid en virtualiteit kan worden gemaakt.

Interessant, maar welk deel van die deelnemers staat 's avonds met z'n wii (de nieuwe spelcomputer waarmee je net echt een zwaard of geweer vasthoudt en waarvoor mensen - veel tieners die zo even 250 euro paraat hebben - elkaar aftuigen in de MediaMarkt) te zwaaien in het wraaklustige virtuele moordspel '100 bullets'? Stoppen ze dan ook met moorden? En nog enger is de vraag of men de werkelijkheid soms als virtueel ervaart. Dan komen veel mensen erachter dat het leven toch wel het meest gevaarlijke spelletje aller tijden is.

Bekentenis

Het klopt dus, van die corruptie in de hoogste kringen van justitie en politie. Dat kunnen we wel concluderen uit de gijzeling van de twee Telegraaf-journalisten. Zij zitten vast en de onderwereld loopt vrij rond. Nu weten we dus waarom. Dat de naam wordt genoemd van degene die de geheime AIVD-dossiers heeft gelekt, is minder in het landsbelang dan de onthulling van die dossiers in de krant. En daarom moeten journalisten worden afgeschrikt.

Maar dat het zogenaamde westen net zo corrupt is als het gemiddelde Afrikaanse land, weten we natuurlijk al sinds het eerste vliegtuig in Afrika landde met een halve lading voedsel en medicijnen en een halve lading wapens.

Bagger en spuiten

Wat heb ik te maken met het artikel in het personeelsblad van Delta Lloyd dat je hiernaast ziet? Zo op het eerste gezicht niets. Maar er zijn toch twee verbanden.

Marjolein is geboren in Dubai in 1978. Mijn schoonvader zit in de ‘natte waterbouw’ zoals dat heet en is tweemaal voor een project onder meer enkele jaren met gezin in Dubai ‘gelegerd’ geweest. Tijdens zo’n verblijf in een ander land leerde het gezin Theo kennen, die getrouwd is met de Mexicaanse Lupe. Theo werkt inmiddels bij baggeraar Van Oord en is, na een aantal jaren Nederland, weer naar Dubai vertrokken in het kader van het project dat hier beschreven wordt. Marjolein wil graag nog een keer terug naar haar geboorteland en de planning is dat wij komend voorjaar een week bij Theo en Lupe in Dubai gaan logeren.

Maarten Keuning is, net als ik, een aantal keren meegeweest met de AssurMada, een zeiltocht van Nederland naar Engeland (en weer terug) voor mensen uit de verzekeringsbedrijfstak (zie www.assurmada.nl). Hij zal zich mij niet direct herinneren, maar ik hem wel.

Overigens een bizar project natuurlijk. Maar daar in Dubai stellen ze het toerisme al veilig als inkomstenbron naast de olie én Nederlandse bedrijven verdienen er weer een aardig centje aan. Als het geld maar rolt...